Over intuitief weten en medisch denken



Een ongemakkelijk gevoel – daarmee begon het. Ik had net de oproep van het consultatiebureau gekregen, en ziektekiemen van vijf verschillende ziekten in één keer inspuiten voelde niet goed. Toen ik er kort daarna achter kwam dat er naast ziektekiemen ook giftige hulpstoffen in vaccins zitten, was mijn eerste reactie: 'Dat kan niet waar zijn!' - maar de arts op het consultatiebureau vertelde me dat het wel waar was. 'Maar', zei ze meteen, 'het zijn maar hele kleine hoeveelheden en het is heel goed onderzocht, en je hoeft je nergens zorgen over te maken.'
Ik maakte me wel zorgen. Hoe was het dan onderzocht en door wie en wat werd er precies ingespoten? De arts begreep mijn ongerustheid niet en kon me nergens een overtuigend antwoord op geven; ze vond me 'te kritisch'. Mijn laatste vraag was: 'Zou je bij je eigen kindje giftige stoffen inspuiten?' Ik was ervan overtuigd dat ze nee zou zeggen, maar ze zei: 'Ja, dat zou ik doen. Het is ons beleid en ik volg het beleid.' Mijn mond zakte open. Beleid…...?! Eén lange seconde keken we elkaar zwijgend aan. Toen dacht ik: 'Dat gaat niet werken tussen ons.' Ik heb mijn kindje opgepakt, liep naar buiten en zei: 'Je ziet me hier nooit meer terug.'


The big 5

Eenmaal buiten kon ik gewoon niet begrijpen wat er gebeurd was. Even afgezien van vaccins: wat heeft het lichaam nodig om gezond te blijven?
Ik noem ze altijd “the big five”:

1. Schoon drinkwater – we bestaan voor 70% uit water
2. Frisse lucht – met voldoende O2 voor verbrandingsprocessen in ons lichaam
3. Volwaardige voeding – met vitamines en bouwstenen enz.
4. Voldoende rust
5. Voldoende beweging

Dat zijn de basisbehoeften van ons lichaam – en dit is precies waar het botste het tussen mij en de CB-arts. Ik had tijdens mijn zwangerschap juist geprobeerd rustig aan te doen en goed voor mezelf te zorgen. En nu wilde ik niets liever dan (leren) goed voor mijn kleine baby'tje (te) zorgen, en uitgerekend de persoon die zich verantwoordelijk voelt voor de gezondheid van mijn kindje had er geen enkele moeite mee een cocktail van gevaarlijke organismen en chemische, giftige stoffen in te spuiten!


Damned if you do and damned if you don’t

Met opgeheven hoofd was ik het consultatiebureau uitgelopen maar eenmaal buiten zat ik vrijwel direct gevangen in een onmogelijk dilemma. Vaccineren voelde niet goed, want ik wilde geen gifstoffen inspuiten, maar niet vaccineren voelde ook niet goed want dan zou ze een infectieziekte kunnen krijgen! En in het denken dat ik toen had betekende dat op zijn minst een blijvende handicap; de rest van je leven in een rolstoel, onvruchtbaarheid, doof, blind, een hersenbeschadiging… De informatie die ik eerder van de arts over infectieziekten gekregen had bleef maar door me heengaan en het enige dat ik op het laatst nog kon denken was: "Nu is ze niet beschermd... dus dan krijgt ze polio... en dan komt ze in een rolstoel en dat is dan mijn schuld."

Bij thuiskomst zei mijn man: 'Het voelt niet goed' is niet goed genoeg. Wat zijn de feiten? En deze opmerking heeft geleid tot 10 jaar onderzoek naar de zin en onzin van vaccins.


Vier fundamentele aannames:

Wat we geloven dat waar is over vaccins, kunnen we samenvatten in vier fundamentele aannames. Dat zijn uitgangspunten, die zo vanzelfsprekend zijn dat we er geen vragen bij stellen.

We geloven onvoorwaardelijk dat:

1. vaccins effectief zijn. Ze zijn primair verantwoordelijk voor de daling van de epidemieën van infectieziekten die we in het verleden hadden en ze beschermen onze kinderen tegen deze en andere ziektes in het heden.
2. vaccins veilig zijn. Een enkele keer zijn er misschien wat bijwerkingen maar de nadelen wegen absoluut niet op tegen de voordelen.
3. vaccins heel goed onderzocht zijn en dat effectiviteit en veiligheid wetenschappelijk bewezen is.
4. vaccins de enige manier zijn om je kinderen te beschermen.

Als dit allemaal waar zou zijn zou je wel goed gek zijn om je kind niet te vaccineren!


Is alles wat ons verteld wordt waar?

We zijn van kinds af aan geconditioneerd om te geloven dat wat autoriteiten zeggen de waarheid is, maar ons diepere weten zegt natuurlijk meteen dat het inspuiten van gif, in een pasgeboren baby niet klopt! Denken zit hier, gevoel zit daar; wat je gelooft zegt: 'ja', wat je voelt zegt ‘nee’ Dat is de verwarring waar veel ouders in zitten. De meesten van ons denken dat de ‘experts’ het beter weten en drukken hun eigen gevoel weg.

De enige manier voor ouders om uit te vinden wat waar is, is vragen te stellen, zélf na te denken, en vooral je natuurlijke instincten te vertrouwen.


Vraagtekens bij de eerste fundamentele aanname

Zijn vaccins effectief? Met andere woorden, wérken ze? Zijn vaccins primair verantwoordelijk voor de daling in infectieziektes, zoals ons verteld wordt?

Laten we eens kijken naar wat statistieken en geschiedenis ons hierover te vertellen hebben. Ik wist niet eens dat zulke boeken bestonden: "International Mortality Statistics" – Michael Alderson: 500 pagina’s met kolommen vol cijfertjes die aangeven hoeveel mensen er vanaf 1900 tot 1975 gestorven zijn aan de verschillende infectieziekten. In 31 westerse landen!










Neil Z. Miller is een medisch onderzoeksjournalist en hij heeft deze cijfers omgezet naar grafieken. Zijn boek "Vaccine Safety Manual" staat er vol van; zoals bv. deze:

Dit is een grafiek van de mazelensterfte in Amerika (dikke lijn) en Engeland (dunnere lijn). Van 1915 tot 1958, vóórdat het vaccin geïntroduceerd werd, was de sterfte aan de mazelen al afgenomen met 98%.






Op het internet zijn grafieken terug te vinden die nog verder in de tijd terug gaan (Engeland begon al rond 1840 met registreren van sterftecijfers) zoals de onderstaande mazelengrafiek beginnend in 1838. De meeste rechtse pijl is het moment van introductie van het mazelenvaccin.
bron: www.healthsentinel.com






En uit “Vaccination and immune Malfunctions” van Buttram and Hoffman komt de volgende gecombineerde grafiek:



Scarlet fever = roodvonk            Diphteria = difterie
Whooping Cough = kinkhoest      Measles = mazelen

Conclusie:

Zowel de zorgvuldig verzamelde cijfers in het boek "International Mortality Statistics" van Michael Alderson - met in appendix 1 een lijst van de "Departments responsable for mortality statistics in each of the countries for which data has been provided" (een lijst die aangeeft welke overheidsinstanties verantwoordelijk zijn voor de cijfers) - als de talloze grafieken die op het internet te vinden zijn laten zien dat wereldwijd ruim 90% van de daling plaatsvindt voordat er gevaccineerd werd, en dat nadat men begint met vaccineren deze daling nog een heel klein beetje verder gaat.


Hoe lang vaccineren we eigenlijk?

Weinig mensen realiseren zich dat programma’s zoals het Rijksvaccinatieprogramma een recent gebeuren is. We denken vaak dat we al honderden jaren vaccineren maar in de meeste landen doen we dit niet langer dan een jaar of 60. Het RVP in Nederland is pas van start gegaan in 1957.

Autoriteiten vertellen ouders dat er in het verleden vreselijke epidemieën waren die verdwenen zijn door succesvolle vaccinatieprogramma’s. Wat ons niet verteld wordt is dat er al een daling van 90% had plaatsgevonden voordat we begonnen met vaccinatieprogramma’s. Dat verandert de zaak nogal! Waarom wordt dat niet verteld? En ook.. hoe kon dat gebeuren? Als die daling niet kwam door vaccins waardoor werd die dan wel veroorzaakt?



In 2004 was er in Amsterdam een tentoonstelling te zien met de naam: "Van Pest tot AIDS – vijf eeuwen besmettelijke ziekten in Amsterdam." Het bracht me in contact met twee dingen die we totaal vergeten lijken te zijn:

1. In Amsterdam hebben we allerlei epidemieën gehad: Cholera, de Pest, de Pokken, Lepra, Tuberculose enzovoorts.
2. In Amsterdam, nog maar honderd jaar geleden, leefden grote groepen mensen in vreselijke armoede.




















Uitgewoond krot en vervuilde steeg in Amsterdam – eind 19e eeuw.
Bron: Gemeentearchief Amsterdam


Door de tentoonstelling en foto’s uit de Collectie Gemeentearchief Amsterdam besefte ik pas goed onder welke omstandigheden de mensen leefden ten tijde van de grote epidemieën.
Nog maar 150 jaar geleden was wonen in Amsterdam voor grote groepen van de bevolking vergelijkbaar met leven in ontwikkelingsland! Er was overbevolking; veel mensen – de arbeidende klasse – leefden dicht op elkaar met grote gezinnen in éénkameronderkomens zonder goede sanitaire voorzieningen. Een emmer onder de tafel deed dienst als toilet en werd door de “Boldootwagen” opgehaald of in de gracht gekieperd. En er was natuurlijk geen douche, of zelfs maar een wastafel met een kraan. Drinkwater kwam van de rivier de Vecht en werd vervoerd in boten die meestal lek waren dus het water dat men dronk werd besmet met het vieze grachtenwater.
Voedingsbewustzijn was laag; men leefde op een monotoon dieet, met weinig variëteit in vers fruit of verse groenten, en gecombineerd met de uitzichtloosheid van armoede, alcoholisme, slechte werkomstandigheden, overvolle klassen enzovoorts maakte, dat het leven voor veel van onze voorouders zwaar was.


1910 - Oostenburgerdwarsstraat 3-III, gezin dat uit 8 personen bestaat. Bron: Gemeentearchief Amsterdam

Hoe ze het uitgehouden hebben zonder ijskast, zonder wasmachine, zonder wc, zonder douche, zonder keuken, zonder aparte slaapkamers… Ik weet het niet, maar ze hebben het ermee gedaan, er was gewoon geen keuze.

Hieronder een plaatje van een kelderwoning. Vaak heel vochtig en natuurlijk geen zonlicht. Naast epidemieën in infectieziekten voornamelijk veroorzaakt door erbarmelijk hygiënische omstandigheden, waren er ook epidemieën die veroorzaakt werden door voedingstekorten (bv. scheurbuik door gebrek aan vitamine C), of door gebrek aan zonlicht (Engelse ziekte door gebrek aan vitamine D, dat we, zo weten we nu, opnemen uit zonlicht).


Bron: Gemeentearchief Amsterdam

En hoe meer ik erachter kwam hoe de mensen leefden ten tijde van epidemieën, hoe meer het me duidelijk werd dat ziekteveroorzakende omstandigheden overal aanwezig waren: geen schoon drinkwater, geen frisse lucht en soms zelfs geen daglicht, geen goede voeding, geen goede hygiëne enzovoorts. Geen wonder dat mensen ziek werden en epidemieën de kop op staken!


Er is een tijd van komen en gaan

Maar wat veroorzaakt nu die daling? Nogmaals, 90% van de daling in infectieziekten vond plaats voordat we begonnen met vaccinatieprogramma’s – dus dat kán niet te maken hebben met vaccins, want er wérd nog niet gevaccineerd. Waardoor kwam het dan wel? Door iets wat de medische wereld gedaan heeft, of door iets anders? De tentoonstelling “Van Pest tot Aids” gaf me goede richtingaanwijzers.

Ik neem cholera als voorbeeld en citeer uit de catalogus van de tentoonstelling:

“Therapeutisch gezien stond de medische stand tegenover cholera met lege handen, al probeerde men uiteraard van alles: warme baden, inwrijven van de huid met mosterdpappen en tincturen tegen de krampen, braakmiddelen en aderlating. Ter opwekking van versufte patiënten werd ammoniak gebruikt en ook van andere inwendige geneesmiddelen (kamfer, bismut, opium) verwachtte men heil.” "Van Pest tot AIDS" – Annet Mooij

Het was niet de medische stand die er verandering in bracht – de medici hadden geen middelen om de zieken en de stervenden te helpen. Ze hadden geen enkel idee van wat de oorzaak van cholera was en dus konden ze niets doen om er een einde aan te maken.


Wat gebeurde er toen?

"Niet de gehele medische stand was overtuigd van het nut van dit soort goedbedoelde probeersels in de strijd tegen de cholera. Er was een vooruitstrevende groep artsen, de hygiënisten geheten die het verband onderzochten tussen het vóórkomen van ziekten aan de ene kant en de hygiënische omstandigheden aan de andere kant".

Zij richtten zich niet op de behandeling van de slachtoffers maar op het wegnemen van de oorzaak. De oude stadswijken waren volgens de hygiënisten de omgeving waar cholera ontstond en die moesten grondig worden gereinigd.

"De tijd was er rijp voor, want de hygiënische toestand van Amsterdam was halverwege de 19e eeuw op een dieptepunt beland. De inzameling van vuilnis was nauwelijks geregeld, waardoor zich op straathoeken en bij bruggen stinkende afvalhopen vormden. Het reinigen van de straten en stegen werd overgelaten aan de buurtbewoners en gebeurde minimaal, waardoor uitgereden huisvuil, modder en mest zich ophoopten. Met de riolering was het niet veel beter. De bewoners van de grachtenpanden kenden nog de luxe van privaten, die via beerputten en particuliere riolering rechtstreeks op de grachten loosden. Maar de armen behielpen zich met tonnen en emmertjes die in de straatgoten of grachten werden geleegd, zoals alle rotzooi waar men vanaf wilde rechtstreeks in de grachten werd gekieperd. Oud stro, rot fruit, dode beesten, groente-,vis- en slachtafval, het dreef er allemaal rond."

Kortom, het was een bende….totdat de mensen hun gedrag gingen veranderen:

"De hygiënisten hebben zich met vrijwel alle aspecten van de openbare gezondheidszorg beziggehouden: riolering, vuilophaal, voedselkwaliteit, drinkwatervoorzieningen, woningbouw voor de minvermogenden, de inrichting van scholen, werkplaatsen en fabrieken, voorlichting en volksopvoeding; er was maar weinig dat aan hun aandacht ontsnapte."
Bron: Van Pest tot Aids, Annet Mooij

1910 – De wc in de keuken, Krom Boomssloot 10

Het duurde een tijdje maar er kwam een einde aan erbarmelijke levensomstandigheden. Dit was geen makkelijke taak. Het was gigantisch! Hygiënisten gingen van deur tot deur om de mensen voorlichting te geven over de oorzaken van ziekte en ze uit te leggen waarom ze moesten veranderen. Er was veel weerstand. De mensen moesten overtuigd worden, ze moesten begrijpen waarom bepaalde dingen niet langer konden. Er was ook weerstand aan de kant van de overheid, want die moest geld steken in het verbeteren van de huizen en de werkplekken van de arbeiders. Maar het lukte. Mensen konden zien wat ziekte veroorzaakt – ze namen er verantwoordelijkheid voor en veranderden hun manier van leven en dat heeft geleid tot de daling in infectieziekten. En zo is het gegaan.










Bron: Gemeentearchief Amsterdam


Maar er is nog iets gebeurd

Volgens jaarboeken van de Wereld Gezondheids Organisatie (er zijn mensen die er hun beroep van gemaakt hebben statistieken te bestuderen – wereldwijd - en daar jaarboeken van maken):

“According to the World Health Statistics Annual of 1973-1976 there had been a steady decline in infectious diseases in most developing countries regardless of vaccines administered. Diseases disappeared as a result of improved sanitation, improved water supplies, improved personal hygiene and better nutrition. In addition, diseases for which there were no vaccines also declined dramatically. From 1850 to 1940, diseases had declined by 90% and were at an all time low, just when vaccines were being introduced.
Bron: Are Vaccines Safe – Mary Tocco

Dat is wat er nog meer gebeurd is. We zijn - toen de meeste ziektes al grotendeels waren verdwenen door verbeterde hygiënische omstandigheden - begonnen met vaccineren.


Dat ziet er zo uit:

We hadden vreselijke ziekten. Toen kwam de bewustwording van de oorzaken, en daarna de verandering van leefgewoonten - en ziektes verdwenen. Let wel, bacteriën verdwenen niet - bacteriën zullen er altijd zijn - maar ziektes kunnen verdwijnen. Bv. doordat omstandigheden veranderen, waardoor blootstelling aan gevaarlijke bacteriën vermindert, of door verbetering van voeding of drinkwater waardoor het systeem beter met bepaalde micro-organismen om kan gaan. De gezondheid van mensen - en daarmee de weerstand tegen ziekte - neemt toe, en de sterftecijfers dalen. Precies zoals het in Westerse landen plaats vond. En pas helemaal aan het einde van die daling, zo’n 60-70 jaar geleden zijn we begonnen tegen een paar ziekten die nog nét niet helemaal weg waren te vaccineren. En toen hebben we al die andere factoren “vergeten” en werden vaccins primair verantwoordelijk bevonden voor het succes.

Tenminste, dat zegt de medische wereld.

En dat kunnen ze natuurlijk wel zeggen, maar kunnen ze het ook bewijzen?


Op zoek naar bewijs

Over de eerste 90% valt weinig te bewijzen want er werd nog niet gevaccineerd in die tijd – dus de daling werd veroorzaakt door verbeterde levensomstandigheden of iets anders maar niet door vaccins. Maar hoe bewijst de medische wereld dat vaccins überhaupt een rol gespeeld hebben in de laatste 10% daling. Want het kan natuurlijk net zo goed dat die laatste 10% gewoon het staartje was van de daling die voortkwam uit verbeterende levensomstandigheden, en toch wel plaatsgevonden zou hebben ook al waren we helemaal nooit begonnen met vaccineren.

Hoe kun je bewijzen dat de laatste 10% daling het resultaat is van vaccins of een voortzetting van de verbeterde levensomstandigheden of misschien zelfs van beide?

De meest betrouwbare manier om een oorzaak-gevolg relatie te bewijzen is met een CRT- studie (een controled randomized trial) en dat houdt in dat je gebruik maakt van een controlegroep.

We weten allemaal denk ik wel hoe dat gaat: stel je wilt bewijzen dat een bepaald medicijn werkt. Dan stel je een groep samen van allemaal mensen met dezelfde klacht, je deelt die in tweeën – je geeft de ene helft het medicijn en de andere helft een placebo (een suikerpilletje) en dat zou de enige variabele moeten zijn – voor de rest zijn alle omstandigheden in de twee groepen hetzelfde. En als de mensen die het medicijn hebben gehad wel genezen en de andere groep ziek blijft dan beschouwt men dat als het bewijs dat de genezing veroorzaakt is door het medicijn.

Nou, een dergelijk onderzoek – dus met een ongevaccineerde controle groep – is nergens ter wereld in die tijd ooit gedaan. Dat bewijs is er dus niet. En bij gebrek aan bewijs is het succes van het Rijksvaccinatieprogramma "empirisch" bewezen - men noemt het een "evidence based program". De medische wereld zegt gewoon; we hadden van die vreselijke ziekten, we zijn gaan vaccineren, en nu zijn die ziekten toch weg? Wat wil je nog meer, dáár is je bewijs.

Klinkklare onzin. "Evidence based" bewijst hier helemaal niets. En bovendien is het is onmogelijk dat vaccins primair verantwoordelijk zijn voor de daling in infectieziekten want 90% van de daling had al plaatsgevonden voordat we begonnen met vaccineren tegen de betreffende ziekten.

Sinds ik kennis genomen heb van de sterftecijfers van tientallen landen (door de verschillende overheden geregistreerd en bijgehouden) geloof ik niet meer in de “effectiviteit” van vaccins. Ik denk dat het vroeger de hygiënisten waren die het werk deden, en dat de medische wereld met de eer is gaan strijken. En in het heden doet moeder natuur het werk, en weer claimen artsen de eer voor het ‘beschermen’ van de mensheid. Over dat laatste (de werking van vaccins in het heden) gaan we het nog uitgebreid hebben, maar eerst het volgende want nu wordt de situatie wel heel absurd.

Als het zo gemakkelijk is om uit door de overheid bijgehouden statistieken en medische geschiedenisboeken te concluderen dat vaccins helemaal niet primair verantwoordelijk kunnen zijn voor die daling....als ik als moeder dat al niet meer geloof, hoe komt het dan dat al die artsen op al die consultatiebureaus allemaal wél geloven dat we door vaccins van deze vreselijke ziekten verlost zijn?! Ik heb zelf een medische opleiding gedaan dus ik heb mijn oude boekenwinkel weer opgezocht om te kijken wat er in de leerboeken van aspirant CB-artsen staat.


Hoe artsen in de maling genomen worden

Dit is het Handboek Vaccinaties, deel A en deel B (samen 900 pagina’s). Alles wat de CB-arts moet weten staat hier in; het behandelt de theorie en de praktijk van het RVP.



Ruim tien jaar geleden was het nog maar één dun boek van 250 pagina’s. (Vaccinaties bij kinderen -1998)

In een nieuwe druk (2002) werden het er 450, en sinds 2007 zijn het dus twee delen, samen 900 pagina’s. Het RVP is een “snelgroeiend, succesvol programma” – als je tenminste het succes afmeet aan het feit dat er steeds meer vaccins (nodig) zijn om onze kinderen gezond te houden.








Handboek Vaccinaties - deel A

Het eerste hoofdstuk van het ‘Handboek Vaccinaties’ is getiteld: ‘Vaccins in een historisch en toekomstig perspectief’. Ik dacht: "Geweldig, even kijken wat ze schrijven over de hygiënisten". Nou.. helemaal niets…

Nergens in het hele boek, deel A, noch deel B, wordt het woord "Hygiënist" zelfs maar genoemd. En nergens in deel A, noch deel B wordt vermeld dat we ons bewust werden van de ziekteoorzaken, onze manier van leven aanpasten en dat die ziekten toen voor 90% verdwenen, voordat we begonnen met vaccineren.

De geschiedenis van de hygiënisten bestaat wel (bv. beschreven in het boek "De Hygiënisten" van E.S. Houwaart), maar het bestaat niet in de leerboeken van de artsen. Daarin staat alleen de geschiedenis van vaccins. En dat is blijkbaar de enige geschiedenis waar artsen iets over hoeven te weten want het handboek is de literatuur voor het examen.

En, laten we eerlijk zijn, het zou ook wel een beetje raar staan als je een succesverhaal vertelt over hoe je de strijd tegen infectieziekten gewonnen hebt, en je zou moeten zeggen: "Hmmm, eerlijkheidshalve moeten we mededelen dat er nog anderen in het spel waren en dat de klus al zo goed als geklaard was voordat wij begonnen." Dat zou niet werken, toch? De mensen zouden zeggen: "Als het al door anderen gedaan is waarom doen we het dan niet gewoon op hun manier?"

Dus hebben ze het hele verhaal over het harde werken dat de hygiënisten gedaan hebben maar weggelaten…





Hoe weglatingen of “witte leugens” statistisch onderbouwd worden in de leerboeken voor CB-artsen

Toen ik een jaar of tien geleden begon met het geven van lezingen, had ik alleen nog maar de beschikking over Amerikaanse en Engelse grafieken. En ik wilde de Nederlandse moeders en vaders natuurlijk de grafieken die gebaseerd zijn op cijfers van eigen bodem laten zien. Ik dacht dat het leerboek voor onze CB-artsen mij hierover wel goed informatie zou kunnen verstrekken maar ik kwam bedrogen uit. Een voorbeeld uit "Vaccinaties bij kinderen":



Wie ziet hem? Veel grafieken in de leerboeken voor artsen– en andere officiële bronnen - beginnen op het moment nét voordat vaccins geïntroduceerd worden; in "Vaccinaties bij kinderen" start de lijn in 1975 en het vaccin werd geïntroduceerd in 1976. Dus ze beginnen de grafiek op het moment, waar de laatste paar % daling plaatsvond - en als je dat hele stuk daling ervoor weglaat.. dan lijkt het natuurlijk alsof vaccins die daling veroorzaken.


Een grafiek die dichter bij de realiteit ligt




Dit is de grafiek die daling in mazelensterfte in Nederland aangeeft, gebaseerd op cijfers die onze overheid verstrekt heeft aan Michael Alderson voor het eerder genoemde boek "Mortality Statistics."

Het laat de daling zien die plaatsvond in de periode 1900 -1975, vóór de invoer van het mazelen vaccin en die zou natuurlijk ook in de grafiek in het leerboek van de artsen tot uitdrukking moeten komen.

"How to lie with statistics" van Darell Huff is een klein boekje waar ik veel aan gehad heb over hoe je statistieken interpreteert. We moeten er helaas rekening mee houden dat statistieken heel misleidend kunnen zijn; dus wees er alert op als je informatie uit reguliere bronnen haalt. En dit geldt net zo goed voor artsen als voor ouders.



Conclusie

De geschiedenis herschrijven is een kwestie van 1. de helft van het verhaal weglaten, 2. jezelf de eer toekennen en 3. vooral veeeeeeel herhalen, net zolang tot de mensen (ouders én artsen) geloven dat vaccins primair verantwoordelijk zijn voor de daling van infectieziekten.


Wat arsten geloven dat waar is

In 2007 verscheen het volgende artikel in British Medical Journal – een gereputeerd vakblad voor artsen:



Ik citeer de eerste alinea van het artikel:

"More than 11.300 readers of British Medical Journal chose the introduction of clean water and sewage disposal – “ the sanitairy revolution” as the most important medical milestone since 1840."

Dus 11.300 artsen kiezen uit alle medische ontdekkingen van de afgelopen 70 jaar; antibiotica, anesthesie, ontdekking van de structuur van ons DNA en ga zo maar door, de introductie van schoon water en riolering als grootste medische mijlpaal. En dit klopt – behalve dan dat het geen medische mijlpaal is.

De “sanitaire revolutie” heeft er inderdaad voor gezorgd dat heel veel epidemieën niet langer de kop op konden steken – maar het was natuurlijk niet een medische interventie.

De hygiënistenbeweging kwam wel voort uit de medische wereld, maar het waren juist artsen die het medische denken losgelaten hadden. Ze zagen dat de medische handelingen geen enkel effect hadden op de genezing van ziekten en keerden zich af van het bestrijden van symptomen.


Eerherstel!

Wat mij betreft gaat ere naar wie ere toekomt... en dat zijn:

1. De hygiënisten; zij zagen als eersten de werkelijke oorzaken van infectieziekten (o.a. gebrek aan hygiëne, onvolwaardige voeding, vervuild drinkwater). Ze hebben het medisch dogma losgelaten en zijn ervoor gaan staan om andere leefgewoonten te creëren i.p.v. symptomen te bestrijden – De orthodoxe artsen hebben géén rol in gespeeld in welke verbetering van de erbarmelijke levensomstandigheden van onze voorouders dan ook.

2. De arbeiders, die het zware werk gedaan hebben: aanleggen van rioleringen, sanitaire voorzieningen, ophalen van vuilnis, enzovoorts. Dit zijn géén medische handelingen.

3. De ouders, die toezagen op goede hygiëne en gezonde leefgewoonten voor hun kinderen. We zeggen niet voor niets: "Kom op, eet je groenten op, neem maar een appeltje, ga eens lekker buiten spelen, was je handen voordat je aan tafel gaat, vanavond vroeg naar bed" enz. enz. enz. De manier waarop we leven... dat kunnen artsen toch niet voor ons doen? Het zijn de mensen zélf geweest die begonnen zijn met gezondere voeding en gezondere levensgewoonten.

Conclusie

De reguliere artsen hebben zich niet bezig gehouden met bewustwording, ze hebben zich niet bezig gehouden met voorlichting, noch met verandering van leefgewoonten, en ze hebben ook het harde fysieke werk niet uitgevoerd. En toch geloven ze dat de "sanitaire revolutie" een medische handeling is… het is een geloof, een hersenspoeling, voortgekomen uit de jarenlange conditionering van het volgen van een medische studie.


Van de schoolbanken naar de praktijk

We gaan verder – het consultatiebureau:

De artsen die je tegenkomt op het consultatiebureau volgen het beleid – ze doen wat hun opgedragen wordt en geven de prikken keurig netjes volgens een bepaald schema, en ze geven ons voorlichting. Ze vertellen óns weer wat zíj op school geleerd hebben, en dat is:

'Dat er vroeger vreselijke epidemieën waren – maar die hebben we gelukkig overwonnen doordat we zijn gaan vaccineren. En nu hebben we ze dus niet meer, maar we moeten wel blijven doorgaan met vaccineren, want als we dat niet doen komen ze weer terug'.


Wie het gelooft mag het zeggen

Ik geloof niet dat de ziektes die we ooit hadden terug zullen komen als de ziekteveroorzakende omstandigheden (die er waren ten tijde van de ziekte), er niet meer zijn. Ik geloof dat vreselijke ziekten een weerspiegeling zijn van vreselijke omstandigheden. En die hebben we niet meer, we leven wat dat betreft gelukkig in een andere wereld nu. We kunnen ons wassen en we hebben toegang tot schoon drinkwater en goede voeding. Dus het is een heel ander verhaal geworden...

Niet alleen datgene wat de - overigens goedbedoelende CB-artsen ons vertellen is misleidend, maar nog veel meer datgene wat ze ons niet vertellen!


Wat ons niet verteld wordt is:

1. dat infectieziektes die we vroeger hadden totaal verdwenen zijn zonder dat er ooit tegen gevaccineerd is: bv. cholera en roodvonk.
2. dat infectieziektes waartegen we nu vaccineren, al zo goed als verdwenen waren voordat we ertegen begonnen te vaccineren: bv. de mazelen en kinkhoest.
3. en héél belangrijk: dat onze kinderen nog steeds de ziektes kunnen krijgen waartegen ze gevaccineerd zijn.

Eerst dacht ik altijd: Dat kan niet. Als een kind gevaccineerd is, dan kan het niet meer de ziekte krijgen waar het tegen gevaccineerd is, want het is ‘beschermd’. Maar dit kan dus wel - en het gebeurt op grote schaal. En dit staat ook nog eens uitvoerig beschreven in medische tijdschriften!

Ted Koran, schrijver van "Childhood vaccination: questions all parents should ask" zegt:

"One of the nagging facts questioning the benefits of vaccination is the epidemics of infectious disease that occur in vaccinated children”.

Ik ga jullie drie voorbeelden geven: Kinkhoest, Pediacel en Google.


Kinkhoest

In Holland komt kinkhoest elke paar jaar weer terug. Kinderen krijgen hun vaccins, de vaccinatiegraad is hoog en toch breekt de kinkhoest uit. Er wordt gespeculeerd over mutaties van het virus, dat betekent dat het virus verandert, maar uiteindelijk kunnen zelfs de wetenschappers gewoon geen verklaring vinden.

Ik citeer de eerste alinea uit “Dutch whooping cough epidemic puzzles scientists”, een artikel dat in het medische tijdschrift “British Medical Journal” werd gepubliceerd:

"Dutch scientists are struggling to identify the exact cause of an epidemic of whooping chough that has swept through the country despite vaccination rates as high as 96%".

Het artikel verscheen in 1998, en elke drie á vier jaar hebben we weer een ‘kinkhoest- epidemie’ in Nederland die gevaccineerde en ongevaccineerde kinderen treft. En nu, ruim tien jaar later is de wetenschap er nog steeds niet achter hoe het nou komt dat gevaccineerde kinderen niet gespaard blijven voor deze ziekte.



Wat er op de bijsluiter van de allereerste prik te lezen is


De bijsluiter van de DKTP (difterie, kinkhoest, tetanus, polio) - het eerste vaccin dat baby’s in Nederland krijgen - zegt:

"BELANGRIJK: Pediacel beschermt alleen tegen de ziekten die worden veroorzaakt door de bacteriën of virussen in het vaccin. Uw kind kan sommige van deze ziekten wel krijgen: zij worden dan veroorzaakt door andere bacteriën of virussen."

Dat is belangrijk!!!

Maar het wordt ons niet verteld. En een bijsluiter krijgen we ook niet. Tenzij ze er specifiek om vragen, krijgen ouders geen bijsluiter. Vaccins vallen onder de wet- en regelgeving voor geneesmiddelen. Geneesmiddelen moeten voor de wet een bijsluiter bevatten waarop belangrijke informatie staat. Zelfs een aspirientje dat zonder doktersrecept bij de drogist verkocht wordt bevat een bijsluiter.

Vaccins gaan niet over slikken, vaccins gaan over inspuiten – bij baby’s – en het allereerste wat we zouden moeten weten om te kunnen kiezen of we wel of niet onze kinderen willen vaccineren is wat we nou eigenlijk precies inspuiten. (In deel drie gaan we het daarover hebben; wat spuiten we in, in welke hoeveelheden, wat is er bekend over die stoffen enzovoorts. Heel belangrijk, mis hem niet.)

Maar terugkomend op Pediacel…wat zeggen ze nou eigenlijk op die bijsluiter?

Aan de ene kant zeggen ze: "Het vaccin beschermt", maar, zeggen ze ook: "Je kind kan nog steeds de ziekte krijgen", en als je kind dus toch gewoon ziek wordt na de vaccinatie geven ze als verklaring hiervoor dat je kindje wel ‘beschermd’ was maar dat de ziekte veroorzaakt werd door een andere bacterie of virus. Oeps, dat is nou toch vervelend.

Het kan mij, als ouder niet zo veel schelen hoe de bacterie heet die de ziekte veroorzaakt. Ik vind het belangrijk dat mijn kindje gezond blijft. En wat er in feite staat is dat het vaccin ‘beschermt’ maar dat ons kindje de ziekte nog steeds kan krijgen.

Dat is in ieder geval wat er in de praktijk gebeurt.

Viera Scheibner, wetenschapper en schrijfster van "Vaccination, 100 years of orthodox research shows that vaccines represent a medical assault on the immune system" zegt:

"While studying thousands of pages written on vaccines I have not found a single paper which would demonstrate that in epidemic situations only unvaccinated children contracted the diseases."

Met andere woorden: We moeten helaas concluderen dat het makkelijk is om te zeggen dat het vaccin ons kind ‘beschermt’ als er geen epidemieën zijn, maar als puntje bij paaltje komt en er een epidemie uitbreekt is het een goed gedocumenteerd feit dat zowel gevaccineerde als ongevaccineerde kinderen ziek kunnen worden.


Google



Een google search op "Outbreak of infectious diseases in Vaccinated Populations" levert in 0,42 seconden 1.510.000 hits op.

Het uitbreken van infectieziekten waartegen kinderen gevaccineerd zijn komt gewoon heel veel voor. Het gaat dus niet om alleen vaccins. Uiteindelijk bepalen de ziektecondities, en daarmee bedoel ik: 1. de externe omstandigheden (waar en onder wat voor omstandigheden leef je), 2. de interne omstandigheden – wat is de conditie van je immuun systeem én 3. gewoon het (nood)lot, welk kind een infectieziekte krijgt en hoe het daar doorheen gaat. We hebben wel invloed op ziekteprocessen – we kunnen bv. helpen het lichaam in een goede conditie te houden – maar we hebben geen ultieme controle over ziektes… Ook niet met vaccins. Want dan zouden gevaccineerde kinderen niet ziek kunnen worden en dat kunnen ze wel. Heel simpel.

Wat me trouwens opviel in de Google-lijst, is dat de epidemieën die uitbreken in groepen kinderen met een zeer hoge vaccinatiegraad bijna allemaal epidemieën van kinderziekten zijn. De cholera breekt niet uit op een school in Amerika, maar de mazelen wel – met een vaccinatiegraad van 100% – en dat heeft te maken met de omstandigheden (drinkwater) op die school en de functie van kinderziekten voor de ontwikkeling van het kind. Hoe meer we weten over de oorzaak en de functie van infectieziekten hoe minder ze uit de lucht komen vallen en we ons bang hoeven te maken. Daar gaan we het over hebben in deel 2.

Conclusie

Toen ik erachter kwam dat gevaccineerde kinderen nog steeds de ziekte konden krijgen waartegen ze gevaccineerd zijn, begon ik te zien dat niet ‘het gevaccineerd zijn’ maar de conditie van het immuunsysteem van het individuele kind zelf, de doorslaggevende factor is die bepaalt of het wel of niet ziek wordt. En dat vaccins misschien ziektes kunnen onderdrukken maar geen enkele garantie kunnen bieden op daadwerkelijk bescherming.


Hoe werken ze eigenlijk?

Ik wilde weten hoe bewezen wordt dat vaccins werken – in het heden – nu.

Als je kunt aantonen dat het lichaam antistoffen aanmaakt als reactie op het inspuiten van het vaccin heb je een ‘werkzaam’ vaccin. Dit is niet moeilijk te bewijzen – je spuit wat in: in het onderhuids weefsel of in een spier – dat zit dan binnen de kortste keren in de bloedbaan – en dat is zo onnatuurlijk dat het lichaam meteen in een paniekreactie schiet. Het bloed is namelijk heilig, het moet schoon zijn, want bloedvergiftiging is heel gevaarlijk voor het organisme. Als er gif in het bloed terecht komt, stroomt het door het hele lichaam en komt terecht in vitale organen zoals de hersenen. Gifstoffen in de hersenen kunnen verstoringen geven die levensbedreigend zijn, dus in het noodlottige scenario dat er gif in de bloedbaan terecht komt bv. bij een slangenbeet – of een vaccin – creëert het lichaam direct antilichamen – en die hoeveelheden antilichamen kun je meten. In een laboratoriumsituatie aantonen dat een vaccin werkt is niet zo moeilijk. Zeker als het criterium voor een ‘werkzaam vaccin’ is dat het lichaam ‘voldoende’ antilichamen aanmaakt.


En in de praktijk?

Maar hoe bewijs je in de praktijk, buiten het laboratorium, dat vaccins werken? Gewoon vandaag de dag in onze huis,- tuin,- en keuken situatie: hoe bewijs dat je kind door de antilichamen van het vaccin beschermd wordt - en niet gewoon door het eigen immuunsysteem.

Wendy Lydall beschrijft een interessant onderzoek in haar boek: "Raising a Vaccine Free Child". Vrij vertaald, heeft de British Medical Counsel in 1950 een onderzoek uitgevoerd in opdracht van de Britse overheid naar de effectiviteit van het difterievaccin. De difterieprik was toen nog niet gecombineerd met tetanus en polio. Men kreeg alleen het difterievaccin toegediend en mensen werden toch nog ziek en de overheid wilde weten hoe dat nou kon. Het doel van het onderzoek was aan te tonen dat mensen die een lage antilichamentiter hadden ziek werden en mensen met een hoge antilichamentiter niet. (De titer is de hoeveelheid antilichamen in je bloed.) Met andere woorden: het zou aan de persoon liggen. Personen die op vaccins reageerden met het aanmaken van veel antilichamen zouden niet ziek worden en personen die op vaccins reageerden met het aanmaken van weinig antilichamen zouden degenen zijn de wél ziek worden.

Maar het onderzoek toonde – na negen jaar – overduidelijk aan dat er geen enkel verband was tussen de hoeveelheid antilichamen en het wel of niet ziek worden. Mensen met een hoge titer, werden toch nog ziek en andersom werden mensen die praktisch geen antilichamen aanmaakten niet ziek.

Dit was een van de vele onderzoeken met een 'paradoxaal resultaat' m.a.w. het resultaat van het onderzoek strookt niet met het dogma dat zegt dat antilichamen gelijk staan aan immuniteit. En dat betekende in dit geval dat het onderzoek afgebroken werd om de onderzoeksmethoden te herzien.

Conclusie

Het is belangrijk voor ouders te weten dat:

Eén: Er wel bewezen is dat het inspuiten van vaccins antilichamen aanmaakt, maar dat er niet bewezen is dat antilichamen gelijk staan aan bescherming. Als er gesproken wordt over een 'effectief vaccin' betreft dit een laboratoriumsituatie. In de praktijk zien we dat je toch ziek kunt worden ook al ben je gevaccineerd en heeft je lichaam 'voldoende' antilichamen aangemaakt.

Twee: De hoeveelheid antilichamen in het bloed, zegt niets over de conditie van het totale immuunsysteem. Er bestaan genetische afwijkingen waarbij de persoon niet eens in staat is antilichamen aan te maken, maar deze mensen kunnen heel goed infectieziekten doormaken. Het immuunSYSTEEM is immers een systeem en omvat veel meer dan alleen antilichamentiters. (En over het verschil tussen natuurlijke en kunstmatige immuniteit gaan we het uitgebreid hebben in deel 4).

Drie: Het is belangrijk voor ouders om te weten dat de exacte werkingsmechanismen van vaccins onbekend zijn. Niemand weet precies hoe ze werken. Ook artsen niet.. het is gewoon een theorie.


Zijn wetenschappers het met elkaar eens?

Vroeger dacht ik altijd dat wetenschappers het allemaal met elkaar eens zijn, maar er zijn genoeg gezaghebbende figuren die vinden dat de hele aanname kant noch wal raakt:

"The assumption that succesful vaccines work by simply producing antibodies is almost certainly wrong."
Neal Nathanson, director of the U.S. Office of AIDS Research

"The further I looked into it, the more shocked I became. I found that the whole vaccinebusiness was indeed a gigantic hoax. Most doctors are convinced that they are useful, but if you look at the proper statistics and study the instance of these diseases you will realise that this is not so."
Archie Kalokerinos A.M.M., M.B.B.S.,Ph. D., F.A.P.M.

"The greatest threat of childhood diseases lies in the dangerous and ineffectual efforts made to prevent them through mass immunization. There is no convincing scientific evidence that mass innoculations can be credited with eliminating any childhood disease."
Dr. Robert Mendelsohn, M.D.


Maar artsen weten heus wel wat ze doen want die hebben er tenslotte voor geleerd

Ouders zijn geneigd te denken dat artsen 'weten wat ze doen', en technisch gezien is dat ook zo. Ze weten precies hoe en wanneer ze vaccins moeten toedienen, maar wat ze precies inspuiten dag in dag uit bij al die baby's, wat dat doet in het lichaam, of hoe vaccins precies werken, dát weten ze niet. En de onderzoeken die moeten bewijzen dat vaccins werken, zijn niet door artsen uitgevoerd, ze hebben ze zelfs niet eens gezien of gelezen, of er eens goed over nagedacht.

Artsen worden getraind in het medisch dogma. Dat moeten ze kunnen reproduceren en uitvoeren. Ze worden, net als bij zoveel andere opleidingen, niet getraind in het gebruiken van hun eigen kritische denken of zelfs maar gezond verstand, intuïtie of bewustzijn. Integendeel.

En net zoals het overgrote deel van de ouders blindelings vertrouwt op de arts, vertrouwt het overgrote deel van de artsen blindelings op haar leerboeken en natuurlijk op ‘het beleid’ van de overheid.


Nou en?

Dat betekent natuurlijk niet dat artsen slecht zijn, net zo min als ouders slecht zijn, maar het betekent wel dat we wakker moeten worden, want als we ons niet bewust zijn van wat we inspuiten weten we natuurlijk ook niet wat we daar misschien mee veroorzaken!


Bewustwording en nog meer bewustwording

En, in dezelfde lijn, als we ons niet bewust zijn van de ware oorzaken van ziekten kunnen we daar ook niet zoveel aan veranderen.

We hebben gekeken naar omstandigheden waaronder mensen leefden ten tijde van grote epidemieën meer dan 100 jaar geleden in Amsterdam, maar hoe zit het nu? Hoe bang moeten we zijn voor infectieziekten?

Mary Tocco, co-founder of the American Chiropractic Autism Board, zegt in haar uitstekende DVD "Are Vaccines Safe?":

"If you do not vaccinate, you have to do something else, for otherwise you live in constant fear."

Ik weet wat ze bedoelt: jarenlang heb ik geworsteld met mijn angst voor infectieziekten en mijn manier 'om iets te doen' was op zoek gaan naar feiten.

Mijn vraag was: Hoe groot is het risico dat een ongevaccineerde baby blijvend gehandicapt raakt of komt te overlijden als gevolg van een infectieziekte? En werd: Hoe groot is het risico dat een ongevaccineerde baby, levend onder normale westerse omstandigheden blijvend gehandicapt raakt of komt te overlijden als gevolg van een infectieziekte? Hiertoe geïnspireerd door een artikel in National Geographic met de met de veelzeggende titel: "War on Disease".


War on Disease

Het artikel bevat het volgende overzicht van wat onze "Global Enemies" zijn:

Wereldwijd sterft 90% van de mensen die aan een infectieziekte overlijdt, aan één van de volgende ziekten: griep, aids, diarreeziekten, tuberculose, malaria of de mazelen.
Het was nog in de tijd vóór de H1N1-gekte (voor mensen die daar meer over willen weten verwijs ik naar de links elders op deze website) en ik weet nog dat de eerste vijf op de lijst geen angst triggerden; de griep of diarree zou mijn baby wel overleven en aids, tuberculose of malaria was toch wel erg ver van mijn bed. (Over de mazelen gaan we het nog hebben) Maar de echte eyeopener van dit artikel was dat ik voor het eerst besefte dat er ook in het heden een duidelijke link is tussen levensomstandigheden en sterftecijfers door infectieziekten.









Wereldwijd leven er nog erg veel mensen onder erbarmelijke omstandigheden!




"Basic Sanitation: Nature provides the only plumbing for a pond side outhouse (waar dat jongetje tegenaan staat is een openbaar toilet) in Dakha, Bangladesh. Crowded with people who have moved from the countryside (overbevolking), such urban neighbourhoods have public faucets that deliver drinking water, but residents often bathe, wash clothes, and swim in the witches brews of contagion that swirl around their homes. (gebrek aan sanitaire voorzieningen)."

Het verbaast me niet dat mensen die onder dergelijke omstandigheden leven ziek worden. Het verbaast me dat ze überhaupt overleven! Ziektecondities zijn alom aanwezig. Geen vuilnisophaal, geen sanitaire voorzieningen, gecontamineerd (besmet) drinkwater, armoede, overbevolking, en ga zo maar door.

FEIT: Volgens de Water Health Counsel heeft 1 op de 6 mensen wereldwijd geen toegang tot schoon drinkwater, en 2 op elke 6 mensen wereldwijd heeft geen toegang tot sanitaire voorzieningen. Bron:www.worldwatercouncil.org

Een blik op de website:

"People lack drinking water and sanitation

Already there is more waste water generated and dispersed today than at any other time in the history of our planet: more than one out of six people lack access to safe drinking water, namely 1.1 billion people, and more than two out of six lack adequate sanitation, namely 2.6 billion people (Estimation for 2002, by the WHO/UNICEF JMP, 2004). 3900 children die every day from water borne diseases (WHO 2004). One must know that these figures represent only people with very poor conditions. In reality, these figures should be much higher."


De 'strijd tegen infectieziekten' met vaccins is tot nog toe alleen 'succesvol' in het Rijke Westen. Wereldwijd sterven er nog steeds 140 miljoen mensen per jaar aan infectie- en parasitaire ziekten. En dat zal zonder twijfel te maken hebben met de omstandigheden waaronder deze mensen moeten zien te overleven. Een gebrek aan schoon drinkwater en sanitaire voorzieningen is nog niet alles.



"Head Start: Nutrition makes a big difference to tiny patients at a research hospital in Dakha, Bangladesh. Admitted with diarrhea, all weighed 50% below the norm of their age. Two recent arrivals are still scrawny, but the baby on the right is ready to go home after three weeks of eating locally available, calorie-rich foods. Without such intervention many severely malnourished children succumb to disease. With half of its babies born underweight, Bangladesh – like many struggling nations – has begun to educate women about nutrition."

Ik zie het zo: Het is heel simpel met kinderen, je geeft ze te eten, ze groeien als kool. Je geeft ze geen eten, ze gaan dood… eerst zijn ze zwaar ondervoed.. en dan krijgen ze de mazelen of een griepje en ze zijn weg. En ik zeg dit niet met de bedoeling cynisch of hard te zijn. De realiteit zoals ik die me bewust geworden ben in mijn 'reis naar vaccin vrijheid' heeft me meerdere malen in tranen doen uitbarsten. Het voedselprobleem en de link die er ligt naar ‘het overlijden van (ondervoede) kinderen aan een infectieziekte’ was nog nooit echt goed tot me doorgedrongen.




Ik citeer van de website van WFP (World Food Program):

"There are 1.02 billion undernourished people in the world today. That means one in nearly six people do not get enough food to be healthy and lead an active life. Hunger and malnutrition are in fact the number one risk to the health worldwide - greater than AIDS, malaria and tuberculosis combined."

En dit soort realistische informatie hielp me om een schilletje van mijn angst los te laten (in deel twee meer over het loslaten van angst). Onze baby was goed doorvoed, gezond en gelukkig (echt een lachebekkie)!

Ik heb er ook van geleerd dat het niet vanzelfsprekend is dat er schoon water in overvloed is: om te drinken of voor een badje en zelfs om de wC door te spoelen en de wasmachine te laten draaien. Ik voel me intens dankbaar en ben een gezegend mens dat ik in een land woon waar ik mijn kinderen te eten kan geven. Dat was ik bijna vergeten.


Hoe kunnen we omgaan met infectieziekten?















Kijk nog eens goed naar de plaatjes: wat ziet een 'moeder' .. 'mens' .. 'hygiënist', dat hier nodig is? Als we ons hart laten spreken zien we het meteen. Schoon drinkwater, volwaardige voeding, vuilnisophaal...

Als een ‘arts’ zijn hart laat spreken ziet hij het ook, maar vanuit het medisch dogma, vanuit wat hij geleerd heeft op school, heeft hij maar twee mogelijkheden om 'infectieziekten te bestrijden': 1. een vaccinatiecampagne starten om de ziekte te bestrijden voordat hij 'uitbreekt' of 2. antibiotica toe te dienen als de ziekte al 'toegeslagen' heeft.


Vechten voor of vechten tegen

Het verschil zit hem in de keuze te vechten voor (betere levensomstandigheden, voeding enz. waardoor de gezondheid verbetert - de weerstand tegen infectieziekten wordt groter en de ziekten gaan vanzelf verdwijnen, want gezondere mensen worden minder snel ziek, krijgen minder snel complicaties of overlijden niet meer aan de ziekte). Of te vechten tegen (infectieziekten 'bestrijden' met vaccins en antibiotica).

De nieuwe generatie hygiënisten is wat mij betreft al lang weer opgestaan. Sinds de tweede wereldoorlog zijn er talloze NGO’s (non-governmental organisations) ontstaan die vaak volledig buiten de gevestigde orde om, aan de slag gaan om de oorzaak van het probleem aan te pakken. (En over het werk van de nieuwe generatie hygiënisten in de Westerse wereld gaan we het hebben in deel vier, want bij ons zijn ze ook hard nodig, zeker nu).

De een doet er zijn behoefte in. De ander drinkt eruit.
We zouden gek opkijken als dat voor onze kinderen het geval was!


Conclusie

Dus nogmaals, er zijn in principe twee manieren om met infectieziekten om te gaan:
We kunnen oorzaken aanpakken. We kunnen vechten vóór verbetering van bewustzijn van ziekteoorzaken, menswaardige levensomstandigheden, schoon drinkwater en volwaardige voeding voor mensen in het Westen en in Ontwikkelingslanden. We kunnen ook vechten tegen – vechten tegen de gevolgen – door infectieziekten te bestrijden. De ene gaat naar de oorzaak en de ander naar het symptoom van het probleem.


Waarom heeft de medische wereld ervoor gekozen om te vechten tegen?

Dit muntje viel voor mij op zijn plek toen ik de DVD "Why we fight" van Eugene Jerecki zag.
Het belicht een verborgen kant van de oorlog. De oorlogsindustrie. Alleen al in Amerika verdienen miljoenen mensen hun dagelijks brood aan het voeren van oorlog. En als er dus geen oorlog is, betekent dit economisch en financieel een strop. En dat heeft tot gevolg dat er andere belangen mee gaan spelen. Onderstromingen die politieke beslissingen beïnvloeden. Een hele interessante film die me voor het eerst deed beseffen dat geld ook in de medische wereld zorgt voor 'onderstromingen'.

Feit is dat het 'vechten tegen infectieziekten' met grootscheepse vaccinatieprogramma’s in slechts 60 -70 jaar uitgegroeid is tot een industrietak die miljarden dollars winst per jaar per vaccin maakt. En hoe gek het ook klinkt, net zoals de oorlogsindustrie geen belang heeft bij vrede, heeft de farmaceutische industrie geen belang bij gezondheid. Zij verdient haar geld aan ziekte!

"Vaccine Epidemic" van Louise Kuo Habakus (M.A.) en Mary Holland (J.D.), met de veelzeggende ondertitel "How Corporate Greed, Biased Science, and Coercive Government Threaten Our Human Rights, Our Health and Our Children", is een boek dat uit de doeken doet hoe de medische industrie een pact gesloten heeft met de verschillende overheden om haar winsten te waarborgen.





We (de burgers) geven er wel veel geld aan uit maar moeten (volgens artsen, de overheid) de strijd niet opgeven

Wereldwijd sterven jaarlijks meer dan 140 miljoen mensen aan infectie,- of parasitaire ziekten. Uit: "Handboek Vaccinaties" Rudy Burgmeijer e.a. Ditzelfde cijfer staat in de eerdere druk van het leerboek voor CB-artsen "Vaccinaties bij kinderen" in 2002, bijna tien jaar geleden.

Het enorme getal van 140 miljoen mensen die 'jaarlijks aan infectie,- of parasitaire ziekte sterven' wordt graag door de medische wereld opgegeven als reden voor de 'noodzaak van infectieziektebestrijding'. FEIT: 'succesvolle' vaccinatie programma’s slagen er maar niet in om dit cijfer naar beneden te brengen.
Tientallen jaren vaccineren van ondervoede kinderen heeft de farmaceutische industrie miljarden en miljarden euro’s en dollars opgeleverd, maar de kinderen wonen nog steeds onder dezelfde erbarmelijke omstandigheden, hebben nog steeds niet behoorlijk te eten en te drinken, en gaan nog steeds dood aan infectieziekten.

Ik vraag me dus altijd af.. als de medische wereld nou gewoon weer de aanpak van de hygiënisten zou omarmen. En als we al dat geld, al die miljarden en miljarden dollars die we, jaar-in-jaar-uit besteden aan het bestrijden van ziekten; als we al dat geld nou eens zouden besteden aan het creëren van gezondheid, aan het verbeteren van sanitaire voorzieningen, aan het aanleggen van drinkwatervoorzieningen, en het verbeteren van de hygiëne en voeding, net zoals we hier 100 jaar geleden ook gedaan hebben. Hoe zou de wereld er dan uit zien?


Amsterdam 100 jaar geleden, Bangladesh nu, en…?

O.K. We hebben gekeken naar Amsterdam 100 jaar geleden en vergelijkbare omstandigheden in Bangladesh nu.

Maar we wonen niet in Bangladesh en ook niet in het Amsterdam van 100 jaar geleden. Wat is het risico dat een ongevaccineerd kindje blijvend gehandicapt raakt of dood gaat als gevolg van een infectieziekte in de moderne westerse wereld?

Ik ben ervan overtuigd dat in de moderne westerse wereld niet de infectieziekten maar de angst voor infectieziekten het grootste probleem is. Maar de meesten van ons beseffen niet eens dat we bang zijn (zo erg zelfs dat we wel ‘moeten’ vaccineren of het nou wel of niet goed voelt). Ik zal je vertellen hoe ik me ervan bewust werd.


Ervaring is de beste leermeester



Dit is onze oudste dochter Tara. Ik heb deze foto’s genomen tijdens onze eerste vakantie in Spanje toen ze ongeveer 7 maanden was. Deze foto’s zijn heel speciaal voor mij want ze had net ontdekt dat ze met haar tenen kon spelen en het was zo leuk, dat ik dat natuurlijk vast wilde leggen en ik kon niet stoppen met foto’s maken.

Er is nog een reden waarom deze foto’s heel belangrijk voor me zijn. Ze zijn genomen de avond voordat ze heel erg ziek werd. En dat gebeurde in Spanje in Segovia. We hadden als echte toeristen bijna de hele dag rondgelopen door de stad en het was bitter koud. Ik had me er helemaal op ingesteld dat het warm zou zijn want we gingen tenslotte naar Spanje, maar Segovia ligt hoog in de bergen, en het was nog vroeg in het voorjaar en er lag zelfs nog sneeuw op de bergtoppen. Toen we terugkwamen in het hotel merkte ik dat Tara flinke koorts had. Ik was in een vreemde stad en wist niet zo goed wat ik moest doen. Dus belde ik mijn moeder en vriendinnen maar ik kreeg, dat zul je net zien, niemand te pakken. Het werd laat en we besloten naar bed te gaan en ik nam Tara in bed naast me. Na een uurtje of zo werd ik wakker en ze was kokend heet. Ik begon bang te worden en dacht: "Wat nou als dit meningitis is?" Ik raakte steeds meer gestrest, maakte mijn man wakker en in een vlaag van angst besloot ik het AMC (Amsterdam Medisch Centrum) te bellen.

De dokter die ik te pakken kreeg gaf me eerst de volle laag: kind niet gevaccineerd was onverantwoordelijk. Het zou inderdaad meningitis kunnen zijn en ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis om een prik te gaan halen. Maar ik sputterde.. wilde eerst weten hoe je erachter komt of het inderdaad meningitis is, hoe ik dat kon herkennen. Toen gaf hij me goede informatie: hij zei dat ik moest kijken of ze rode vlekjes op haar lichaam had, en als we dat zagen moesten we er met een glas overheen rollen. Dit is een bekende test: als je de vlekjes weg kunt drukken is het géén meningitis, maar als je ze niet weg kunt drukken, kan het meningitis zijn en dan kan je kindje binnen 24 uur dood zijn.

Het gesprek was genoeg om écht heel bang te worden. De informatie van de arts.. en ik deed er zelf nog een schepje bovenop en dacht: "Wat als ze dood gaat….mijn schuld!" Ik heb haar zo’n beetje elk uur gecheckt op rode vlekjes, en dan werd ze natuurlijk half wakker.. en de dokter had gezegd dat één van de kenmerken van meningitis suffigheid is dus als ze dan met van die halfopen ogen en die rode koortswangetjes voor me lag, maakte ik met angst en beven haar rompertje los om maar weer te kijken of ik geen rode vlekjes zag.

Zonder enige twijfel was dit de ergste nacht van mijn leven…in het donker brak het angstzweet me aan alle kanten uit. En ik gelóófde al niet eens meer in vaccins - ik had er al zo veel over gelezen - maar toen mijn kindje voor de eerste keer echt goed ziek werd, was ik buiten zinnen. Ik wist niets van infectieziekten, was net 7 maanden moeder, en alles wat er van me over bleef was extreme angst en verwarring en zelfverwijt.

Goddank bleef dit keer mijn man staan. Hij zei: "Zolang ze geen rode vlekjes heeft, gaan we nergens heen en doen we helemaal niets". Ik ben naast haar blijven waken en uiteindelijk ergens in de ochtend viel ik uitgeput in slaap, zo doodmoe dat ik tot ver in de ochtend door bleef slapen. En toen ik eindelijk wakker werd, was het wonder geschied: mijn dochtertje lag naast me, de koorts was gezakt en ze lag, raad eens … met haar tenen te spelen!

En het gekke was: ik voelde me zo enorm opgelucht, maar ik werd ook even heel woest. Ik dacht - whaaat - is dat nou alles; ik sterf duizend doden, ga door het lint van de angst en jij ligt hier een beetje met je tenen te spelen alsof er niets aan de hand is!!! Maar zij was natuurlijk niet het probleem, dat was ik. Zo klein als ze was had ze net een uiterst effectieve en assertieve immuunreactie op touw gezet – zonder mijn hulp: "Mam, bemoei je d’r niet mee, bij mij werkt alles perfect; zorg jij nou maar dat je je angst onder controle krijgt".

En dat was de les voor mij – 1. ze was een gezonde baby en alles werkte perfect, en 2. ik moest meer te weten komen over infectieziekten om mijn angst te kunnen hanteren – om een koutje van een meningitis te kunnen onderscheiden.

Het werd me opeens heel duidelijk. We leven al lang niet meer in de omstandigheden van Amsterdam - 100 jaar geleden, we leven ook niet in de derde wereld. Maar we leven wel in angst.

In deel 2 ga ik jullie vertellen over hoe ik daarmee omgegaan ben; over hoe ik ons cultureel bepaalde angst-denken tot op de bodem heb uitgezocht en los heb kunnen laten. En ik zal je heel belangrijke informatie geven over infectieziekten en hoe je ermee om kunt gaan.

Dank voor het lezen en tot gauw.











Postscript:

Ik heb mijn uiterste best gedaan om mijn boodschap zo helder mogelijk op te schrijven. Voor de verspreiding ervan vertrouw ik op "onzichtbare helpers".

Voel je je geraakt, en zie je het belang ervan in dat elke ouder toegang heeft tot aanvullende informatie? Help dan alsjeblieft mee ze te bereiken! Neem even een moment om te bedenken of je iemand kent die mogelijke geïnteresseerd zou kunnen zijn.. (andere) ouders, vrienden, vriendinnen… je echtegeno(o)t(e), de buurvrouw.. Je kunt via Facebook, Twitter, per email of welke manier je ook maar verkiest je netwerk informeren.

Hartelijk dank, en veel plezier bij het lezen van het volgende deel van 'Vaccin Vrij!'.


The first wealth is health, Ralph Waldo Emerson | © 2011 www.vaccinvrij.nl All Rights Reserved. | Disclaimer | Contact